نظر قصیده ای برای متروی نیویورک

سیستم متروی شهر نیویورک اخیراً بسیار در اخبار بوده است، و نه به خوبی. چندین مورد تجاوز خشونت آمیز، از جمله هل دادن افراد به روی ریل ها، وجود داشته است و تعداد قتل ها در این سیستم در سال جاری بسیار بیشتر از سال های گذشته بوده است. این در حالی است که نرخ کلی قتل در شهر نیویورک در نهایت به نظر می رسد که از اوج بیماری همه گیر خود در حال کاهش است.

این حوادث وحشتناک بوده است و مقامات حق دارند که آنها را دلیلی برای افزایش حضور پلیس و نظارت تصویری بدانند.

بنابراین می‌دانم که اشاره به این نکته که تمرکز بر جنایات مترو تا حدودی نشان‌دهنده نکته‌ای است که در آخرین ستونم به آن اشاره کردم، می‌تواند غیر حساس به نظر برسد: جرم در مناطق شهری، به‌ویژه شهر نیویورک، می‌تواند بالاتر از آنچه هست به نظر برسد. به دلیل تراکم بالای جمعیت، به این معنی که مردم بیشتر از شهرهای کوچک یا مناطق روستایی شاهد وقوع جرم هستند.

حمله به واگن‌های مترو یا سکوهای مترو در ساعات شلوغی یک مثال افراطی است. وقتی می‌گویم که امسال رکوردی در تعداد قتل‌ها داشته‌ایم، این تعداد تاکنون 9 نفر بوده است، در سیستمی که حتی پس از همه‌گیری اغلب بیش از 3.5 میلیون مسافر در روز را حمل می‌کند.

به طور کلی، مترو بسیار ایمن تر از سایر اشکال حمل و نقل است. در واقع، یکی از دلایلی که شهر نیویورک به طور کلی بسیار امن تر از شهرهای کوچک یا حتی حومه آمریکا است این است که افراد بسیار کمتری در تصادفات رانندگی می میرند.

و دلایل زیادی برای تمجید از متروی نیویورک وجود دارد.

بحث های مکرری در مورد اینکه چگونه سیستم نیویورک با سایر شهرهای بزرگ، به ویژه لندن مقایسه می شود، وجود داشته است. نیویورک به وضوح زیبایی شناسی را از دست می دهد: سیستم تیره و تار است و بله، گاهی اوقات موش هایی را در مسیر می بینید. همچنین برای بازدیدکنندگان گیج کننده است. حداقل یک بار در ماه می بینم که به غریبه ها توضیح می دهم که نه، قطار سریع السیر در کلمبوس سیرکل توقف نمی کند. از سوی دیگر، متروی نیویورک، با سیستم چهار مسیره گسترده خود – که به آن امکان می دهد بسیاری از ایستگاه های محلی را نزدیک یکدیگر قرار دهد و در عین حال امکان انتقال آسان به قطارهای سریع السیر را فراهم می کند – مسلماً نسبت به همتایان خود در جاهای دیگر کاربردی تر است.

و کارکرد اصلی آن ایجاد یک سبک زندگی با تراکم بالا است. همه نمی خواهند به این شکل زندگی کنند، اما بعضی ها این کار را می کنند. با توجه به ارزش آن، محیط های شهری متراکم نباید همان مناظر جهنمی باشند که من گمان می کنم بسیاری از آمریکایی ها تصور می کنند که هستند.

دو محله نیویورک که من بهترین آنها را می شناسم، Upper West Side و Jackson Heights، Queens، به ترتیب دارای تراکم جمعیت 61000 و 42000 نفر در هر مایل مربع هستند. هر دو دارای خیابان‌های تجاری اصلی بسیار شلوغ هستند، اما وقتی از مسیرهای اصلی خارج شوید، به‌طور شگفت‌انگیزی ساکت هستند. و من نمی‌دانم که آیا افرادی که آن را تجربه نکرده‌اند، قدردانی می‌کنند که داشتن طیف وسیعی از خدمات در فاصله‌ای با پیاده‌روی چقدر می‌تواند زندگی را بهبود بخشد.

همه دوست ندارند اینطور زندگی کنند. اما همه نمی خواهند در کلانشهرهای مبتنی بر ماشین مانند آتلانتا یا دالاس زندگی کنند. تنها به لطف سیستم های حمل و نقل انبوه مانند متروی نیویورک است که ایالات متحده می تواند به تعداد زیادی از مردم جایگزینی برای پراکندگی ارائه دهد. بنابراین مترو آمریکا را در سبک زندگی متنوع‌تر می‌کند، که این کشور را به عنوان یک کل، هم از نظر فرهنگی و هم از لحاظ اقتصادی غنی می‌کند.

مترو همچنین باعث می شود مردم تنوع را تجربه کنند. همه محله‌های پر تراکم متنوع نیستند: Upper West Side منطقه‌ای ثروتمند است که برای اکثر مردم مقرون به صرفه نیست. (بله، من یک آپارتمان در آنجا دارم.) اما محله هایی مانند جکسون هایتس به طرز باورنکردنی متنوع هستند و زندگی در آنها یا بازدید از آنها دید بسیار وسیع تری از انسانیت نسبت به اکثر آمریکایی ها به شما می دهد.

در واقع، فقط رفت و آمد در مترو (که من انجام می دهم) فرد را با افراد طبقات اقتصادی و قومیت های مختلف که به نظر من یک خیر اجتماعی می دانم، به طور منظم، ولو غیر عادی، ارتباط برقرار می کند. خصومت با گروه هایی که به نظر نمی رسند یا شبیه شما نیستند، زمانی که اغلب با افراد متفاوت از خودتان روبرو نمی شوید، به بالاترین حد خود می رسد.

در نهایت، یکی از جنبه‌های نشاط‌آور مترو – کلمه‌ای که اغلب در سیستم به کار می‌رود، نمی‌بینید، اما من روی آن می‌ایستم – این است که نیاز به توجه برای افراد دیگر دارد. من در مورد چیزهای جزئی صحبت می کنم، مانند روش منظمی که مسافران از واگن مترو شلوغ در هر ایستگاه پیاده می شوند تا افراد دیگر را پیاده کنند و سپس دوباره سوار شوند. اما سوار شدن در مترو به معنای دیدن تعداد زیادی از مردم است که رفتار خوبی دارند و فقط تعداد کمی از آنها بد رفتار می کنند. من، حداقل، به طور کلی از رفت و آمدم بیرون می آیم و کمی بهتر به انسانیت فکر می کنم.

باز هم، هیچ یک از اینها به منظور به حداقل رساندن وحشت برخی از حوادث اخیر یا نیاز به انجام هر کاری برای ایمن تر کردن مترو نیست. اما من امیدوارم که نیویورکی ها و دیگران این واقعیت را فراموش نکنند که سیستم مترو نقش بسیار مثبتی در زندگی شهری ایفا می کند که چیزهایی را ارائه می دهد که هیچ جای دیگری در آمریکا نمی تواند با آن برابری کند.


ما نه هستیم 1 – برای مرگ و میر ناشی از رانندگی

آیا همه ما باید در شهرها زندگی کنیم؟

آیا جکسون هایتس متنوع ترین محله جهان است؟

مقایسه مترو با تیوب


Dale Mckee

سازمان دهنده Wannabe. معتاد اینترنت متعصب زامبی. علاقه مندان به شبکه های اجتماعی. دانش پژوه مواد غذایی

تماس با ما